Numb (Ik Haat December)

Ik zit in de bus en staar recht vooruit. Het meisje naast me weet dat ze maar beter niks kan zeggen. Ze weet dit want de situatie is vaak genoeg andersom geweest. Ik weet niet wat er met me is. Maar ik voel me gebroken. Wat ben ik ook zielig, een watje kun je beter zeggen. Ik had een kans misschien de beste ooit. Maar ik sloeg dicht. Ik ben verliefd maar waarom voel ik me dan zo, waarom voelt het alsof ik elk moment in het ijskoude water kan vallen. Één jaar verder en ik heb niks geleerd, nog steeds dezelfde sukkel in dezelfde situatie. Ik ben over de heuvel geklommen mumford & sons en weet je wat ik zie?! Meer van hetzelfde.

Is het de zon die weg is, of angst ik weet het niet. Ben ik gek? Want in een perfecte situatie laat ik liefde me door de vingers glippen. Ik vraag me af of het mij gegund is, of ik het waard ben. het voelt alsof Thom Yorke achter me zit terwijl ik het stuur vast hou en niet weet wat ik echt doe. De karma politie zit me op de hielen. Ik accepteer de realiteit maar, ik heb geen kans en heb er ook nooit één gehad.

Ik herinner me een vraag die ik laatst in het open gooide: Naar wie moet iemand luisterren? Zijn Vrienden? Zijn hart? Of zijn gezond verstand? Vrienden kennen je niet echt. Het hart is een dwaas. En gezond verstand bestaat niet. Het klinkt hard maar het lijkt steeds meer op waarheid. Een waarheid die niks geeft dan een hol gevoel. De bus rijd over een brug, en in de verte kan ik nog net de achmea toren zien. De ironie ontgaat me niet.

De bus stopt bij de uitstap halte van het meisje naast me ze zegt doei en loopt weg. Ik wil nog doei terug zeggen, maar ik kan geen geluid opbrengen. Een halte verder stap ik uit. Tijdens het naar huis lopen denk ik: Je hebt het recht niet om je kut te voelen. En ik onderdruk alles wat ik voel om die ene emotie kwijt te raken, die emotie die tegelijk mijn levensbloed is als mijn vergif. Liefde. Ik voel niks meer, ik ben Comfortably Numb. De enige pijn die ik voel is mijn been, maar dat doet me niks. Ik voel een kalmte die ik alleen maar ken van een nadroomse ervaring. Ik loop naar huis ga naar mijn kamer en doe de radio aan, en wil beginnen met schoolwerk. Wanneer Bittersweet Symphony begint te spelen, en alle gevoelens komen terug. Het voelt alsof een kogel me in het hoofd raakt. De radio uit en Itunes aan, green eyes begint te spelen. Ik heb het idee gek te worden. alles uit geen impulsen! Stilte! Ik stort in. Déja Vu.

Nu heb ik dit geschreven en begint christmas lights in mijn Itunes te draaien. Ik kijk nu naar buiten en zie de sneeuw op mijn raam vallen. Ohh Christmas Lights keep shining on. Ik zou huilen als ik het kon, maar dat kan ik niet. Al heel lang niet meer.

Last Thought

I open my eyes. A cold wind brushes across my face. The sobering air makes my thoughts clearer. No sense in stalling. I walk forwards to the building. The building I hated, but in a strange way it was also kind of my home. I didn’t know how the day would end. But I knew, it was going to be hard. Everything I did earlier this morning seemed so far away like it had been months. But no reason to dwell in the past, I had accepted my faith before this day even started. Free will or not. My choice was made.

The building got bigger and was an intimidating sight. The Rising sun hidden just behind it. My thought digressed from the task at hand. I thought of all that I hold dear, those few people I cared about. And suddenly I no longer felt alone, even though it was clear what I had to do there were always my friends who I can trust. Not my greatest skill trusting. But this newfound feeling spread like a drug. I felt courage running through my veins.

As I approached the gates all the thoughts that ran through my head started to go silent. When all that remained was one image. My last thought as I walked through the gate wasn’t about the Task at hand. Not about my friends. Not about myself. It was that one thing that held the flames of passion alive. My Last Thought before the storm to come was of her.

Winter Dipje

De winter kou drijft mensen tot het uiterste. Zonder zonlicht is het moeilijk om je mooie kant van dingen te zien. Mensen proberen zich aan elk greintje hoop vast te houden maar het is moeilijk. Want de kou drijft ons ton het uiterste. Op koude nachten voelen we ons snel eenzaam. En wensen velen van iemand om s’nachts vast te kunnen houden. De straat lantarens schijnen vel. Deze koude nachten. De lucht is koud en ontnuchterend. De straten zijn uitgestorven. De kou is genadeloos.

Ik kijk om me heen en zie meer gebroken mensen en dromen dan ik ooit heb gezien. Zonder de zon lijkt het leven bijna onbelangrijk. Ik zou niet weten wat ik moet doen. Maar ik zal doorgaan tot ik niet meer kan staan. Ik zal doorgaan tot mijn hart niet meer klopt. Ik zal doorgaan tot er niemand meer is. En ik zal doorgaan tot ik mijn laatste adem uitblaas. Ik weet niet waarom ik het doe of waarvoor. En het kan me niet schelen hoe moeilijk dingen zijn. Want ik zal doorgaan tot ik niet meer kan.

Dreamin' Away

It’s cold. It’s winter. People and the weather, are bringing me down. But It doesn’t matter in the end cause when I close my eyes.

I’m Cruising the desert headin’ for LA. Hoping to be an Internet Celebrity.
Surfin’ near Venice beach. Chill with some stoners it’s all ok.
Warm weather, Hot Chick’s, Having fun in the Sun
It’s California dreamin’ all the way.

School is hard. I’m barley keeping my head. So much to do. And so little time to do it. So when I feel it’s all too much I close my eyes and….

I’m traveling the world. With a bag on my back. And the open road ahead.
I see the most random stuff. And it teaches me enough.
No obligations . Nothing holding me back. Life to the fullest.
Like life should be.

The world around me can get demanding. Do this Do that, no not like that. So when I’ve had my fill I close my eyes drift away and…

I’m Standing on a Glastonbury Stage. Got My mates at my side.
I play my guitar like I’m a pro. Everybody is screaming along.
We’re on top of the world. A never ending high and to quote oasis.
Tonight I’m a rock ‘n’ roll star.

So when life gets me down. And I dream away. Hoping that one day. My dreams won’t be dreams. They’ll be memories.

Noir Perspective

“No more stalling time to go to sleep.”

It was late in the night as I lay there on my bed. A broken shell of what once was a man. Recovering from the day that came before this night. Outside the moon was almost full. It made a disturbing yet luring sight. I was tired. But I couldn’t keep my eyes shut. Too tired to sleep, another cliché. Nothing is a cliché when it's happening to you.

I knew why I couldn’t sleep. The knowledge that tomorrow wouldn’t be any different haunted me. Just another day in the life. Normally on days like these I would write away my thoughts. But the apathy I felt. Blocked out any sound my muse made.

This entire day and it’s following night felt like a Moby song. The rhythm of what began to feel like a still life. Just taking you with the flow. Almost making it look like there is no free will. But of course there is. Our choices define us. If you’d made a different choice you would be a different person.

I could talk like I’m in a film noir movie a little more if I want to. But life isn’t a movie. Life is just this: It’s living. No more stalling time to go to sleep.

"Lady Karma is a cold hearted mistress, one day she can make you feel like a king, the next you feel like a slave."

It hasn’t left The Station yet...

It’s funny how we are all living movement following our heart and our impulses to the ends of the world. Constantly changing. Learning. Growing. The truth of this has never felt so real. If I could I would take you to Paris. Rome. Sydney. And many more places. Just so I can let you see them through my eyes. But I can’t your life is here. And to take you away from it, would only be selfish. For now. I must let you live your life. But I do thank you. You have taught me that I am still capable of love. A gift I thought I had lost. I guess what I’m trying to say is: I love you. Your smile. Your eyes. Your way of talking, of lightening up any situation. Your complete and total randomness. And know that the train out of here isn’t leaving yet, there is still time. So maybe one day. We can catch it together. And I can show you the world through my eyes, and you can show me it through yours.

Stilte voor de storm

Ik zit aan het kanaal. Het duisterste van de nacht lijkt voorbij. Maar de zonsopgang lijkt nog ver weg. In de verte raast een storm. Nog even en hij zal ook hier aankomen. Hoe ik die storm doorkom zal van mijn keuzes afhangen. Het is koud. De dagen worden steeds kouder. Het is het seizoen er voor. Ik zou kunnen gaan slapen. Maar ik doe het niet. We moeten de nacht doorkomen. De ochtend is voor slapen. Mijn gedachten drijven weg steeds weer naar hetzelfde. Dat ene wat mij uit mijn slaap houd. De wind word sterker. Het water word wilder. Het zal niet lang meer duren. Wat moet ik doen. De storm ontwijken. En een prachtige kans laten liggen. Of de storm trotseren. Met het gevaar dat er iets moois stukgaat. Ik ben het niet met mezelf eens. Ik blijf eerst nog even zitten. Probeer het moment te rekken. Maar na een tijdje voel ik de eerste druppels.

Ik kan niet meer wachten. Ik moet een keuze maken. Ik sta op. Dan maar de storm trotseren. Want wie niet waagt die wint niet. Leuk dat vrije wil.